Dark Ego…
Μπορεί πολύ εύστοχα να αναρωτηθεί κάποιος τι είναι το Σκοτεινό Εγώ. Μήπως είναι κάποια πιασάρικη έκφραση με απώτερο στόχο τη δημιουργία εντυπώσεων? Μήπως είναι κάτι εντελώς αόριστο, που το αφήνουμε να αιωρείται σαν κάτι που υπάρχει και που δεν υφίσταται ταυτόχρονα? Η απάντηση είναι, τίποτα από όλα αυτά.
Το Σκοτεινό Εγώ αποτελεί μέρος του εαυτού μας. Είναι κάτι που το έχουμε όλοι μας. Είναι η αφρόκρεμα του υποσυνείδητου. Το παραθείο της λογικής. Όταν «συλλαμβάνεις» κάποιον να μιλάει στον ίδιο του τον εαυτό, κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους, προσπαθώντας να κρατήσει μακριά τον ασφυκτικό κλοιό της παράνοιας που τον απειλεί, αυτός έρχεται σε επαφή με το Σκοτεινό Εγώ του. Όταν περπατάς σε έναν κατάμεστο από κόσμο δρόμο, χωρίς να δίνεις σημασία σε όλα αυτά τα πρόσωπα που σε προσπερνούν επιδεικτικά, χωρίς να δίνεις περιθώρια στην ακοή σου να συλλάβει όλους αυτούς τους ήχους που σε περικυκλώνουν, χωρίς να ανοιγοκλείσεις τα βλέφαρα σου, τότε είσαι σε ανοιχτή γραμμή με το Σκοτεινό Εγώ. Σκοτεινό Εγώ έχει όποιος έχει εγώ. Και όποιος πει «εγώ δεν έχω», αυτοαναιρείται την ίδια ακριβώς στιγμή.
Όλοι έχουμε έρθει σε επαφή με το σκοτεινό μας εγώ. Υπάρχουν άνθρωποι που το επιδιώκουν, καθώς η επικοινωνία αυτή σου δίνει πρόσβαση σε έναν κόσμο άοσμο, άγευστο, άχρωμο και χωρίς συναισθήματα. Σε έναν κόσμο που ίσως θα έπρεπε να υπάρχει κάπου, πραγματικός και απτός, για να μπορούμε να τον επισκεπτόμαστε όταν νιώθουμε ότι έχουμε εκφυλιστεί, για να ανακαλύψουμε ξανά εκείνα τα αρχέτυπα κομμάτια του εαυτού μας, που μας ορίζουν και που μας κάνουν αυτό που είμαστε πραγματικά. Αλλά τι είμαστε πραγματικά? Και αν δεν συμφωνούμε με αυτό που είμαστε? Μπορούμε πραγματικά να το αλλάξουμε?
Το Σκοτεινό Εγώ είναι το παρασκήνιο των όσων έχουμε ζήσει ή τουλάχιστον των όσων νομίζουμε ότι έχουμε ζήσει. Είναι η πεμπτουσία της ζωής που δεν κάναμε, είναι οι πιο κρυφές μας επιθυμίες, οι πιο κρυφοί μας πόθοι, οι πιο τρελές μας φοβίες. Και είναι πραγματικότητα. Μήπως τελικά η πραγματική ζωή είναι μια πραγματική ψευδαίσθηση?
Το Σκοτεινό Εγώ σε οδηγεί μέσα από απροσδόκητα μονοπάτια στο σημείο εκείνο που βρίσκεσαι μόνος απέναντι στο πρωτόγονο, πρωτογενές και αγνό άπειρο, που απαρτίζεται από συναισθήματα, εικόνες και μνήμες, δημιουργώντας ένα χωνευτήρι πραγματικότητας, φαντασίας και φαντασίωσης, οδηγώντας τον κάθε έναν από εμάς να σκάμε πάνω σε κύματα εκστασιασμού, ηδονής αλλά και σκύλευσης της ψυχής.
Μια ψυχική εμμονή που πιστεύει ότι η γιατρειά δεν αποτελεί λύση. Ένα όνειρο ή εφιάλτης που περιμένει να γίνει πραγματικότητα. Δύο ξεραμένα χείλη που αναζητούν το σάλιο της ζωής για να υγρανθούν. Μια καρδιά τσακισμένη και πληγωμένη από τα ίδια της τα λάθη που προσπαθεί να καταλάβει αν όντως αγαπάει. Ένα αναμμένο τσιγάρο που αναζητάει τον οργασμό με μια ρουφηξιά. Δύο μάτια κόκκινα και δακρυσμένα που ψάχνουν τρόπο να μην στεγνώσουν ποτέ. Αυτές και άλλες είναι οι εκκωφαντικές μα τόσο σιωπηλές εικόνες που απαρτίζουν το δικό μου Σκοτεινό Εγώ. Είναι το ραγισμένο ψηφιδωτό που τα κομμάτια του εξιστορούνται εδώ.
Ιστορίες χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς συνέχεια. Όπως ακριβώς και το Σκοτεινό Εγώ. Ατέρμονο και ασυνεχές. Ιστορίες που μπορεί να έχει βιώσει ο καθένας, έστω και στο ελάχιστο. Ιστορίες που θα μας οδηγήσουν στον εντοπισμό και στην κατανόηση του Σκοτεινού Εγώ. Ιστορίες που θα μας κάνουν να φωνάξουμε ότι «το Σκοτεινό Εγώ είμαι εγώ».
Και το κυνήγι…ξεκινάει!
