Bench-Mark…
«Καμιά φορά, για να βρεις τον εαυτό σου, πρέπει να φύγεις μακριά από αυτόν».
Γ. Χ.
Καθισμένος σε ένα παγκάκι, με βλέμμα απλανές να χαζεύω τα παιχνίδια που κάνουν οι ηλιαχτίδες ανάμεσα στα πλατανόφυλλα. Με στόμα να χάσκει ανοιχτό, έτοιμο να καταπιεί αμάσητα όλα τα αναπάντητα ερωτήματα που βασανίζουν το ατελές αυτό σύμπαν. Με βλέφαρα βαριά, έτοιμα να κλείσουν και μαζί με αυτά το τελευταίο κεφάλαιο της νιότης, χαραγμένο πάνω στο ξεφτισμένο παγκάκι με σουγιά. Τα φάρμακα είχαν αρχίσει να δρουν από ώρα. Μόνος δεν ήμουνα ποτέ. Ακόμα και αυτή τη στιγμή που το ηλιοβασίλεμα εισέβαλε βίαια στο βάθος των κερατοειδών μου, γεμίζοντας με μοβ πιτσιλιές κάθε εικόνα που είχα μπροστά μου. Ακόμα και τώρα είχα παρέα. Δίπλα μου καθόταν ο Φιλ.
Με τον Φιλ γνωριστήκαμε αρκετά αργά. Γύρω στην ηλικία των 23. Παρόλα αυτά γίναμε αμέσως αχώριστοι φίλοι. Ήταν σαν ο μεγάλος αδελφός που δεν είχα ποτέ. Για ότι πρόβλημα είχα, με συμβούλευε και με προστάτευε. Και το πιο σημαντικό. Δεν με άφηνε ποτέ μόνο. Είχα πάντα παρέα. «Εσύ και εγώ είμαστε ένα». Αυτά τα λόγια θα ηχούν για πάντα στα αυτιά μου, όπως το πρώτο κλάμα που βγάζεις μόλις γεννηθείς θέλοντας να κάνεις αισθητή την παρουσία σου ή απλά, επειδή κάθε έμβρυο διαθέτει μια αρχέτυπη και συμπαντική γνώση του πεπερασμένου αυτού κόσμου.
Είναι πολύ παράξενο το πώς δύο τόσο διαφορετικοί χαρακτήρες κατάφεραν να χτίσουν μια τέτοια σχέση. Ίσως να ισχύει σε αυτή τη περίπτωση ότι τα ετερώνυμα έλκονται.
Ο Φιλ μου έδινε δύναμη, μου συμπαραστεκόταν, μου έδειχνε ότι υπάρχει και κάτι διαφορετικό. Η άλλη πλευρά. Και τώρα θέλουν να τον διώξουν. Δεν καταλαβαίνω γιατί. Δεν τους έχει κάνει τίποτα. Μόνο καλό και βοήθεια έχει προσφέρει. Με τον Φιλ το έχουμε συζητήσει.
Είναι πεπεισμένος ότι δεν θα καταφέρουν να πετύχουν τίποτα. «Εσύ και εγώ είμαστε ένα». Τις τελευταίες μέρες είμαι ή πολύ νευριασμένος ή υποτονικός. Άλλες φορές καταφέρνω να τα συνδυάζω ταυτόχρονα. Είναι σαν να προσπαθείς να σφίξεις στη χούφτα σου μια πέτρα, ενώ το χέρι σου είναι μουδιασμένο. Μόνος δεν ήμουνα ποτέ. Ούτε τώρα που νιώθω την καρδιά μου να σφίγγεται από τη μέγκενη του παρόντος. Προσπαθώ να κρατήσω τις ισορροπίες σαν ερασιτέχνης ζογκλέρ που γνωρίζει ότι αργά ή γρήγορα θα κουραστεί και οι μπάλες θα του πέσουν. Κλείνω τα μάτια μου για μια στιγμή.Στα δευτερόλεπτα που περνούν, αφήνω το αεράκι να εμφυσήσει την ζωτική του πνοή σε κάθε πόρο του προσώπου μου. Παίρνω βαθιά ανάσα και σηκώνομαι όρθιος.
Σχιζοειδής προσωπικότητα είπαν οι γιατροί. Πόσο λάθος κάνουν! Εγώ ξέρω. Δεν θα είμαι ποτέ πια μόνος. Δίπλα μου θα κάθεται ο Φιλ, σε κάθε παγκάκι. Ξαφνικά μου έρχονται στο μυαλό εκείνα τα λόγια. «Εσύ και εγώ είμαστε ένα». Ένα αχνό χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπο μου. Προορισμός μου, το ηλιοβασίλεμα.
