Death Sequence…
Άνοιξα ξαφνικά τα μάτια μου. Θα ορκιζόμουν ότι άκουσα το μηχάνημα υποστήριξης της αναπνοής να σταματάει τη λειτουργία του. Κάτω από άλλες συνθήκες αυτό θα ήταν μοιραίο. Όμως τώρα…. Βασίλευε απέραντη γαλήνη. Ένα φως τόσο ζεστό και μια γυναικεία φωνή με καλούσε κοντά της. Ένα χέρι μου έδειχνε το δρόμο. (το κεφάλι μου πάει να σπάσει). Ξαφνικά διακρίνω τη γυναικεία σιλουέτα. Μου είναι σίγουρα γνωστή. Νιώθω παραμορφωμένος. Δεν μπορώ να καταλάβω που βρίσκομαι, αλλά ξέρω πολύ καλά που θα καταλήξω. Εκεί ίσως να είναι καλύτερα.
Το ολόλευκο γυναικείο χέρι πλησιάζει κοντά μου. Το φως δυναμώνει και νιώθω τη ζεστασιά του να σιγοκαίει τα κόκαλα μου. Απλώνω το χέρι μου για να αγγίξω τη γυναίκα. Τότε ακριβώς, θαρρείς και βρίσκομαι καταμεσής μιας εκκλησιαστικής χορωδίας, αρχίζουν να με κατακλύζουν πολλές και γνωστές φωνές. (Χριστέ μου, το κεφάλι μου). Σαν από παλιά ασπρόμαυρη ταινία, εμφανίζονται γύρω μου όλοι, φίλοι, γνωστοί και μη. Θα ορκιζόμουν ότι τα μάτια τους είναι κατακόκκινα. Ξαφνικά, όλες οι φωνές ενώνονται σε μία λέγοντας ακριβώς την ίδια φράση: «Μη προχωράς, είναι το τέλος». Σταματάω και ακούω τα λόγια μου να φεύγουν αργά και μακρόσυρτα από το στόμα μου: «Νομίζεις πως δεν το γνωρίζω?».
Σκοτάδι. Πετάγομαι όρθιος από το κρεβάτι με δάκρυα να αυλακώνουν το πρόσωπο μου. Αν αυτό που βίωσα ήταν ο θάνατος, ήταν μετουσιωμένος σε γυναίκα και μάλιστα κούκλα.
Και πάλι δεν γνωρίζω που βρίσκομαι. Αλλά μοιάζει με νοσοκομείο. Βλέπω το μηχάνημα υποστήριξης της αναπνοής. Λειτουργεί. Ξαπλώνω στο μαξιλάρι. Νιώθω ακόμα το κενό στον κρόταφο μου. Μια τρύπα. Κλείνω τα μάτια μου και μου έρχονται όλα στο μυαλό μου. Τα βλέπω όλα ζωντανά. Το πώς κόλλησα το όπλο στο κεφάλι μου. Πώς τράβηξα τη σκανδάλη….ΜΠΑΜ…..Κενό….Μένεις να κοιτάζεις το ταβάνι και να μετράς τις τελευταίες σου ανάσες. Ίσως η μοναδική φορά που αντιλαμβάνεσαι τη σημασία του να μετράς.
Και τώρα βρίσκομαι εδώ. Ζωντανός. Πώς τα κατάφερα έτσι? Βλέπω πως με κοιτάζουν όλοι στο νοσοκομείο. Έχω τη στάμπα του αυτόχειρα. Ή τουλάχιστον του παραλίγο αυτόχειρα. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζεις πότε είσαι ανάξιος των περιστάσεων, πότε δεν έχεις να δώσεις, πότε έχεις φτάσεις στα όρια ώστε να δώσεις ένα τέλος. Να κάνεις και εσύ τον κόσμο να γυρίζει, με κινητήριους μοχλούς το καλό και το κακό. Το παρελθόν βρίσκεται πίσω μας και όμως μας καταδιώκει πάντα. Το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμα και όμως το σκεφτόμαστε συνέχεια. Και φτάνουμε να μην ζούμε το παρόν. Και φτάνουμε στο σημείο που βρίσκομαι τώρα. Σε αυτό ακριβώς το κρεβάτι.
Ξαφνικά, η πόρτα του δωματίου ανοίγει. Δεν μπορώ να καταλάβω ποιος είναι. Όμως νιώθω το ίδιο φως και την ίδια γυναικεία παρουσία του ονείρου μου. Τότε έσκασε στο μυαλό μου σαν φωτοβολίδα. Είναι ο θάνατος. Επέστρεψε. Ανοίγω τα μάτια μου με λαχτάρα αλλά και με φόβο. Μπροστά μου δεν βρίσκεται η γυναίκα που περίμενα να δω. Είναι κάτι άλλο, αποτρόπαιο. Το μηχάνημα υποστήριξης της αναπνοής σταματάει. Όχι τώρα! Δε θέλω να πεθάνω!!
Πετάγομαι ιδρωμένος από το κρεβάτι. Βρίσκομαι στο δωμάτιο μου. Μένω να κοιτάζω το ρολόι να αναβοσβήνει σαν άγρυπνος φρουρός των ονείρων μου. Είναι 6 το πρωί. Δίπλα μου η κοπέλα μου κοιμάται γαλήνια. Τα καστανόξανθα μαλλιά της, το βελούδινο δέρμα της, το σώμα της, η κοφτή της ανάσα…. Έτσι νιώθει κάποιος μετά την πρώτη φορά? Μα, για περίμενε λίγο….. Τώρα που ξαναβλέπω την κοπέλα μου… Κάτι οικείο μου θυμίζει, κάτι πολύ άμεσο…. Κάποια από το όνειρο….. Ανάθεμα…
