Yellow…

Έχεις ζήσει μια από αυτές τις μέρες που όλα σου φαίνονται τόσο ήρεμα και γαλήνια, μέσα στο μυαλό σου και έξω από το παράθυρο? Ενώ, μόλις βγεις έξω, όλος ο πραγματικός κόσμος σου επιτίθεται, γεμάτος βαβούρα, πολυκοσμία και ταχύτατους ρυθμούς? Μια τέτοια μέρα ήταν και αυτή…

Η μουσική που άκουγα από το MP3 προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να με λυτρώσει από την κόλαση, στην οποία είχα μπει, άθελα μου. Με το που πάτησα το πόδι μου στο δρόμο, δέχτηκα το αγενές καλωσόρισμα ενός διερχόμενου αυτοκινήτου. «Διακριτική» κόρνα και ένα κύμα από λασπόνερα, για να μου χαλάσουν την ευχάριστη γεύση που είχα στο στόμα από το ευδιάθετο ξύπνημα μου. Θα το αντέξω, είπα, καθώς το είχα βάλει σκοπό να βγω αλώβητος από μια μέρα που, μάλλον, θα μου έμενε αξέχαστη.

Αποφάσισα να περπατήσω χωρίς να έχω κάποιο συγκεκριμένο προορισμό στο μυαλό μου. Όπου με βγάλει. Ανάμεσα από την συνεχόμενη αστική πολιορκία του τσιμέντου και του γκρι, δεν μπορούσα να διακρίνω και πολλά πράγματα. Όλα ήταν τόσο συνηθισμένα, οικεία και άγευστα, χωρίς χρώματα, ενώ με προσπερνούσαν άνθρωποι που από τα πρόσωπα τους έλειπαν τα χαρακτηριστικά. Έμοιαζε λες και είχα μυωπία και είχα ξεχάσει τα γυαλιά μου στο σπίτι.

Σε κάποιο σημείο αντίκρισα ένα μικρό πάρκο. Εκεί όπου ο χώρος ανοίγει λίγο και μπορείς να κοιτάξεις στον ουρανό, περιμένεις να συναντήσεις και ζωή.

Παιδάκια, καμιά γιαγιά, κάποιον κουστουμαρισμένο κύριο να κάνει το διάλλειμα του από τη δουλειά, πίνοντας καφέ ή καπνίζοντας. Μόνο στις ταινίες γίνονται αυτά? Αντιθέτως, το πάρκο είναι άδειο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή νιώθω κάποιον να με σπρώχνει από πίσω. Γυρνάω και έρχομαι μπροστά σε έναν τυπάκο αστείο ή μάλλον καημένο, να με κοιτάει με ένα βλέμμα που, όσο και να προσπαθούσε, δεν υπήρχε περίπτωση να επικεντρωθεί σε ένα σημείο. «Δώσε το κινητό», μου είπε κοφτά. Έμεινα να τον κοιτάζω κάποια δευτερόλεπτα σαν χαζός. Ή με κλέβει ή θέλει να πάρει τηλέφωνο. Αλλά έτσι όπως ξεκίνησε η μέρα, πόνταρα στο πρώτο. Έβγαλα το κινητό από την τσέπη και του το έδωσα χωρίς να πω κουβέντα. Ο τύπος το πήρε και έκανε να φύγει. Ξαφνικά, γυρνάει προς το μέρος μου, κάνοντας ένα αδέξιο χορευτικό και μου λέει το εξής εκπληκτικό: «Καλά, αυτό?», υπονοώντας ότι το μοντέλο του κινητού ήταν αρκετά παλιό και δεν είχε κάποια αξία μεταπώλησης. Ήμουν έτοιμος να ξεκαρδιστώ στα γέλια αλλά έμεινα σιωπηλός, μια και δεν ήθελα να δώσω συνέχεια.

Η μέρα είχε πάει στράφι. Αυτό ήταν το μόνο σίγουρο. Προσπαθούσα να βγάλω κάτι, κάποιο κέρδος. Να πω ότι κάτι είχε νόημα σε αυτή τη μέρα. Και εκεί που συνέχισα να περπατάω, το συνάντησα. Ήταν κάτι τόσο απλό, τόσο γνωστό αλλά και τόσο ξεχασμένο. Αυτό που κοιτούσα αποσβολωμένος ήταν μια δενδροστοιχία. Όλα τα δέντρα είχαν φορέσει τα φθινοπωρινά τους, διατηρώντας όμως, αυτό το θαμπό και λανθάνον πράσινο χρώμα στα φύλλα τους. Εκτός από ένα. Το συγκεκριμένο δέντρο είχε αφήσει την εποχή να το αγκαλιάσει. Τα φύλλα του ήταν κατακίτρινα και σχεδόν διάφανα.

Μπορούσες να διακρίνεις  καθαρά, μέσα από αυτά, με την ίδια ευκολία που μπορείς να διακρίνεις την ψυχή ενός παιδιού. Αρκετά φύλλα είχαν πέσει στο έδαφος, σχηματίζοντας έναν κύκλο και έμοιαζαν με πιστούς που προσκυνάνε το θεό που τα δημιούργησε. Αυτό το κίτρινο χρώμα ήταν που με συγκλόνισε. Ένα χρώμα που γνωρίζουμε την ύπαρξη του από τα πρώτα βήματα μας στο σχολείο. Ένα χρώμα που το βλέπουμε παντού και συνέχεια. Αλλά και ένα χρώμα τόσο ξεχασμένο σαν την αθωότητα μας. Τόσο φυσικό και υποταγμένο στον κύκλο της ζωής. Της ζωής που έχει τους δικούς της φυσικούς κανόνες. Τον δικό της κύκλο. Και εμείς έχουμε βγει έξω από αυτόν. Πόσο υποτιμημένη είναι η ζωή άραγε? Στην οποία έχουμε επιβάλει τους δικούς μας κανόνες και δεν βλέπουμε όλα αυτά με τα οποία κάποτε συνυπήρχαμε…. Και είμαστε δυστυχισμένοι.

Γυρνάω σπίτι με μια λάμψη στα μάτια. Το βλέπει και ο κόσμος στο δρόμο. Το καταλαβαίνω από τον τρόπο που με κοιτάει. Πρέπει να καθαριστώ από τα λασπόνερα. Κινητό θα πάρω άλλη φορά. Μου αρκεί που βρήκα την ευτυχία για σήμερα…

Advertisements

~ by Gimmick on November 20, 2009.

2 Responses to “Yellow…”

  1. Βρήκες την ευτυχία ή την γαλήνη;
    Θα μου πεις: Μικρό πράγμα είναι να είσαι γαλήνιος, ειρηνευμένος, να έχει συμφιλιωθεί η εσωτερική πραγματικότητα με αυτή του έξω κόσμου;
    Όχι βέβαια. Μεγάλο πράγμα είναι και το πιστοποιεί η λάμψη στα μάτια σου.

    Αλλά θέλω η ευτυχία να είναι κάτι πιο πέρα…

    • συμφωνω…καμια φορα ομως, η ευτυχια ερχεται με το πιο απλο περιτυλιγμα…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: