All The Good Boys…

«Έτσι θα τελειώσει ο κόσμος, όχι με έκρηξη αλλά με λυγμό». T. C. Elliot

Κάποτε γνώρισα ένα αγόρι. Το έλεγαν Philip και κάτω από το κόκκινο φως έμοιαζε με μαργαρίτα, έτοιμη να την ταξιδέψει ο αέρας σε λιβάδια και οροσειρές χωρίς κανένα οίκτο. Στα μάτια μου φάνταζε με άγγελο. Όμως ήταν κάτι ακόμα πιο παλιό, ξεχασμένο σε αυτή τη γη. Ένα συνονθύλευμα αγνότητας και πρωτογενούς ύλης. Αρχέτυπο απομεινάρι του σύμπαντος που είχε μείνει πίσω για να υπενθυμίζει στους ανθρώπους όλα αυτά που είχαν ξεχάσει. Η ψυχή μου σκίρτησε όταν τον είδα. Αυτό το σκίρτημα το ένιωσα πολλές φορές. Ξαπλωμένη δίπλα του, με τα χείλη μας ενωμένα, με το να του κρατάω το χέρι, με το να τον βλέπω να γελάει, να κλαίει.

Το κακό με τον Philip ήταν ότι αποτελούσε ακατέργαστο υλικό. Φοβόταν τον κόσμο, αλλά έδινε τόσα πολλά και απλόχερα σ’ αυτόν. Φοβόταν τον ίδιο του τον εαυτό και τον έκρινε με ιδιαίτερη αυστηρότητα. Αυτή η αγνότητα του Philip ήταν που ξένιζε τους περισσότερους ανθρώπους. Ακόμα και μένα. Αυτή η απλότητα των προθέσεων του, δεν φαινόταν φυσιολογική. Η αλήθεια είναι ότι πέρασα πολύ καλά μαζί του. Μέχρι που χωρίσαμε. Εκεί κάτι έσπασε μέσα μου. Ότι με γοήτευσε αρχικά, με απώθησε στο τέλος. Ένιωσα προδομένη. Από εκείνον και από τον ίδιο μου τον εαυτό. Πως πίστεψα ότι θα μπορούσε να υπάρχει ένας τέτοιος άνθρωπος? Είχα κάνει λάθος…

Πέρασαν πέντε χρόνια και εγώ προσπάθησα να ξαναχτίσω τη ζωή μου. Προσπάθησα να τον ξεπεράσω? Δεν ξέρω… Μπορεί και να τον είχα ξεπεράσει ήδη. Υπήρχαν, όμως, μέρες που στην ατμόσφαιρα πλανιόταν μια μυρωδιά τόσο οικεία. Τότε, μικρές εκρήξεις και πυροτεχνήματα έσκαγαν στο κεφάλι μου και τα δύο χρόνια που ζήσαμε μαζί, περνούσαν μπροστά από τα μάτια μου με την ταχύτητα του φωτός. Μετά από καιρό έμαθα για τον Philip. Πόσο μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος τον ψυχικό πόνο? Θα εκπλαγείς. Επί τέσσερα χρόνια πάλευε με τον πόνο που είχε συσσωρευτεί μέσα του. Και δεν το έλεγε σε κανέναν. «Υπάρχουν μέρες που δεν μπορώ να πάρω ανάσα», μου είχε πει κάποτε. Που έκανα λάθος? Γιατί δεν με καταλάβαινε? Που πήγε τόση αγάπη? Πως γίνεται δύο άνθρωποι που δέθηκαν τόσο, να γίνουν δύο άγνωστοι? Και άλλα αναπάντητα ερωτήματα. Προσπάθησα να αφήσω τα πάντα πίσω μου. Να τα ξεχάσω. Νόμιζα ότι θα ήταν εύκολο. Ότι θα φτάναμε σε ένα σημείο που θα ήταν όλα καλά. Έτσι νόμιζα… Είναι τρομακτική η επιρροή που μπορεί να ασκήσει κάποιος στη ζωή κάποιου άλλου.

«Μην προσπαθείς να με κάνεις να σε μισήσω. Δεν μπορώ να το κάνω. Δεν έχει μείνει τίποτα μέσα μου». Θυμάμαι αυτά τα λόγια του. Τότε δεν είχα καταλάβει την τραγικότητα των λέξεων. Ένας άνθρωπος τσακισμένος συναισθηματικά και έφταιγα εγώ για αυτό. Όμως, όλα ξεπερνιούνται. Έτσι δεν είναι? Υποτίθεται πως όλα θα πήγαιναν καλά. Πέντε χρόνια μετά το χωρισμό μας, στον Philip διέγνωσαν καρκίνο. Το άγχος, η πίεση και η στεναχώρια ήταν οι κύριες αιτίες. Έτσι είπαν οι γιατροί. Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Ο Philip δεν πτοήθηκε. Ή τουλάχιστον δεν το έδειξε. «Μην στεναχωριέσαι. Έτσι έπρεπε να γίνει. Δεν αντέχω άλλο. Δεν θα το παλέψω καν», αυτά τα λόγια μου είχε πει. Δεν πίστευα σε τίποτα από όσα είχα ακούσει. Μέχρι που πνίγηκα στους λυγμούς. Εκεί επανήλθα στην πραγματικότητα. Ο Philip δεν ήταν μαχητής. Απλώς είχε καταθέσει τα όπλα. Άπλωσα το χέρι μου για να τον στηρίξω, αλλά είχα αργήσει πολύ καιρό. «Δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό». Αυτή τη φράση την είχα πει πολλές φορές. Έφερα στο μυαλό μου τα μάτια του. Την καθαρότητα τους, την αμεσότητα τους, την μελαγχολία τους. Είχα πολύ καιρό να κοιτάξω μέσα τους. Τα ξαναείδα τη μέρα που ο Philip πήρε την τελευταία του ανάσα και την ακούμπησε στο λαιμό μου για να ξεκουραστεί. Ήταν το κληροδότημα του προς εμένα. Τότε κατάλαβα πόσο μόνη ήμουν, πόσο μόνη ένιωθα τόσο καιρό… «Όλα θα πάνε καλά, έτσι?». Δεν πάνε πάντα όλα καλά…

«Philip, είσαι πολύ ιδιαίτερος άνθρωπος. Είσαι πολύ καλό παιδί». Αυτά είχα να πω δύο χρόνια αφού χωρίσαμε. «Όχι, όχι, όχι!! Μη μου το λες αυτό. Δεν θέλω να ακούσω κάτι τέτοιο. Πόσο καλό μπορεί να είναι αυτό, όταν το βάζεις τελευταίο? Είσαι έτσι, είσαι αλλιώς, είσαι αλλιώτικα, αλλά… είσαι καλό παιδί!! Δεν είμαι καλό παιδί! Δεν υπάρχουν καλά παιδιά. Και ακόμα και αν υπάρχουν… ποιος τα έχει ανάγκη, εε? Κανείς!».

Αυτά είναι τα λόγια ενός αγγέλου που έχει κόψει τα φτερά του. Ενός ανθρώπου που κλαίει δάκρυα από αίμα, που ξερνάει τη ψυχή του στο πεζοδρόμιο, που εισπνέει διοξείδιο του άνθρακα και εκπνέει οξυγόνο. Όχι γι’ αυτόν! Για τους άλλους.

Τα καλά παιδιά πεθαίνουν μόνα τους, σε μια σκοτεινή γωνιά του μυαλού τους, πνιγμένα από το εγώ τους και τυφλωμένα από την αγάπη τους. Και εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό…

Advertisements

~ by Gimmick on November 1, 2010.

4 Responses to “All The Good Boys…”

  1. speachless..

  2. ρισπεκτ….
    για όλα τα “καλά παιδιά”…
    που κανείς δεν τα έχει ανάγκη….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: