Hopeful Monster…

Το όνομα μου είναι Josh… και δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ. Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι να ξαπλώνω στο αναπαυτικό κρεβάτι μου. Μετά από αυτό, τίποτα. Ξύπνησα με ένα αίσθημα νοσταλγικής ευτυχίας να με κατακλύζει. Νιφάδες χιονιού έπεφταν και έλιωναν πάνω στη μύτη μου. Σηκώθηκα και ένιωσα πανικό, βλέποντας μπροστά μου μια άδεια τρύπα στο έδαφος που, προφανώς, καρτερούσε ένα φέρετρο για να το αγκαλιάσει σφιχτά. Τριγύρω χιόνι, ένα νεκροταφείο και εγώ να συγκεντρώνομαι στο άπειρο. Κάθε φορά η ίδια ιστορία. Όσο και να προσπαθώ να αφεθώ, να ξεχαστώ, να συνεχίσω, ακόμα και αν αυτό γίνεται ασυναίσθητα, από τη ροή της ζωής, πάντα θα συμβαίνει κάτι μικρό αλλά και τόσο έντονο που θα με επαναφέρει στο σημείο μηδέν. Έτσι το ονόμασα, αυτό το γεγονός που όρισε τη ζωή μου και που ίσως δεν θα έπρεπε, αφού το βιώνουν όλοι οι άνθρωποι. Αλλά έτσι είμαι εγώ και έτσι ήρθαν τα πράγματα.

Μνήμες, όνειρα, σκέψεις, εικόνες, μυρωδιές και άλλα πράγματα μικρά που λειτουργούν σαν σκανδάλη, εκπυρσοκροτώντας μέσα στη ψυχή μου και προκαλώντας συναισθηματικές εκρήξεις αποδοχής, μιζέριας και θλίψης. Και με το πέρας των εκρήξεων, αυτό που μένει είναι το απόλυτο τίποτα. Ένα φανταχτερό κενό που απλώνει τα φτερά του σαν περήφανο παγώνι, για να μην μπορείς να δεις τίποτα πίσω από αυτό. Ένα κενό που υπάρχει πάντα, όσο και αν προσπαθώ να ξεγελάσω τον εαυτό μου, ότι συνεχίζω και προχωράω μπροστά.

Ένα κενό που προξενεί επιπλέον ενοχικά συμπλέγματα συναισθηματικής κλοπής και απαξίας από τους κοντινούς μου ανθρώπους. Θα προσπαθήσω να μην πω αυτά που θέλω να πω, γιατί νομίζω πως πλέον δεν έχουν κανένα νόημα, γιατί ο άνθρωπος που πρέπει να τα ακούσει δεν θέλει να τα ακούσει και γιατί έχω αρχίσει να νομίζω ότι τα χλευάζω με την επανάληψη τους. Δεν θα τα αποκηρύξω ποτέ, όμως, γιατί είναι τα πιστεύω μου και τα μόνα πράγματα για τα οποία είμαι σίγουρος. Ακόμα και αν όλη την υπόλοιπη ζωή και οντότητα μου την θεωρώ κάλπικη. Μπορείς να φανταστείς ότι θέλεις, να σβήσεις αυτή τη παράγραφο και να προσθέσεις τις δικές σου σκέψεις. Είμαι σίγουρος ότι με καταλαβαίνεις, όμως, και ότι αυτές οι γραμμές με όποιες λέξεις και να αντικατασταθούν, θα καθρεφτίζουν τα ίδια συναισθήματα.

Στην Εξελικτική Βιολογία, ο όρος “Hopeful Monster” (Ελπιδοφόρο Τέρας), έχει να κάνει με την θεωρία των ξαφνικών αλμάτων στην εξέλιξη και με την εμφάνιση νέων ειδών. Περιγράφει την διαδικασία μιας στιγμιαίας μετάλλαξης, η οποία συνεισφέρει θετικά και βελτιώνει την παραγωγή των κύριων εξελικτικών ειδών. Ακόμα και αν αυτή η μετάλλαξη δημιουργήσει αυτό που, οι περισσότεροι, χαρακτηρίζουν ως τέρας. Όσοι κρίνουν αρνητικά τον εαυτό τους και φτάνουν σε ανάλογους χαρακτηρισμούς, ας κάνουν μια παύση και ας αναλογιστούν μήπως ανήκουν σε αυτή τη κατηγορία. Αν κάποιοι νιώθουν ξένοι απέναντι στην κοινή αντίληψη και στο γενικότερο σύνολο, λόγω των συναισθηματικών εξάρσεων και της ψυχικής οντότητας τους, τότε ας θεωρηθούν ελπιδοφόρα τέρατα.

Προσωπικά, θεωρώ ότι έτσι είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος, από την στιγμή που ένιωσε την πρώτη συγκίνηση, το πρώτο συναισθηματικό κίνητρο. Απλώς, το έχουμε ξεχάσει… Τα τέρατα τρέφονται με την ελπίδα της αποδοχής. Πως κάποια στιγμή δεν θα τα φοβούνται αλλά θα τα αγκαλιάζουν. Τα ελπιδοφόρα τέρατα τρέφονται με τερατώδεις ελπίδες. Μήπως όλοι δεν έχουμε τέτοιες ελπίδες….

Το χιόνι έπεφτε ακατάπαυστα. Πήρα μια βαθιά ανάσα και έκανα δύο βήματα στο κενό. Έπεσα στην τρύπα, αναλογιζόμενος ότι αυτό είναι το σπίτι μου, το άντρο μου. Έτσι και αλλιώς, έπαψα από καιρό να ζω. Είμαι νεκρός.

Advertisements

~ by Gimmick on April 10, 2011.

2 Responses to “Hopeful Monster…”

  1. keep on moving!!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: