Death Came First….(Μέρος 1ο)

Ο ήλιος ξεχυνόταν μέσα από την τεράστια τζαμαρία και πλημμύριζε το μεγάλο σαλόνι στη VIP Area του αεροδρομίου La Guardia. Απολάμβανα την ευεργετική ζεστασιά του, καθώς καθόμουν αναπαυτικά σε μια από τις μεταλλικές θέσεις. Φορούσα ένα από τα καλά μου κοστούμια και το πιο ακριβό, Armani. Μαύρο κουστούμι, λευκό πουκάμισο, μαύρη γραβάτα. Στενή γραμμή. Και γυαλιά ηλίου. Έβγαλα το πακέτο με τα τσιγάρα από την τσέπη του πουκαμίσου μου. Έβαλα ένα στο στόμα μου και το άναψα. Τράβηξα μια γερή ρουφηξιά, ακούγοντας τη καύτρα να σιγοκαίγεται και φύσηξα τον καπνό ανακουφισμένος. Τον άφησα να αναδεύεται ανάμεσα στη σκόνη της ατμόσφαιρας, που οι ακτίνες του ήλιου έκαναν εμφανή. Ήρθε η ώρα.

Σηκώθηκα ξαφνικά από τη θέση μου. Πριν προλάβω να κάνω ένα βήμα, με σταμάτησε μια γυναικεία φωνή. «Συγνώμη κύριε, στη VIP Area του αεροδρομίου δεν επιτρέπεται το κάπνισμα. Θα σας παρακαλούσα να σβήσετε το τσιγάρο σας». Γύρισα και την κοίταξα, χαμογελώντας ειρωνικά. Η αισθαντική, ξανθιά υπάλληλος στεκόταν απέναντι μου με βλέμμα βλοσυρό, έτοιμη να μου σβήσει στο τσιγάρο στα μούτρα. Τράβηξα μια βαθειά τζούρα και εκσφενδόνισα το τσιγάρο αμέσως, με τις άκρες των δακτύλων μου. Μέτρησα έξι σβούρες στον αέρα, βλέποντας το να στριφογυρίζει σε αργή κίνηση, να περνάει ξυστά από τα μαλλιά της ξανθιάς υπαλλήλου που είχε μείνει αποσβολωμένη και να καρφώνεται στο κάδο των σκουπιδιών, ακριβώς από πίσω της.

Γύρισα την πλάτη μου και έφυγα, ακούγοντας τον ήχο του πυροσβεστήρα που χρησιμοποιούσαν για να σβήσουν ένα αθώο τσιγάρο.

Με γοργά βήματα βρέθηκα από τη μια άκρη της VIP αίθουσας στην άλλη. Παρότι τα μάτια μου ήταν καρφωμένα στο στόχο μου, δεν μπορούσα να μην αντιληφθώ τα βλέμματα που έπεφταν επάνω μου, κυρίως από μερικές περιποιημένες κυρίες, μέσης ηλικίας. Σταμάτησα με περίσσια άνεση μπροστά από ένα τύπο που καθόταν σε μια μπλε, βελούδινη πολυθρόνα, διαβάζοντας εφημερίδα. Όλα όσα διαδραματίστηκαν στη συνέχεια, έγιναν μέσα σε δευτερόλεπτα. Το όνομα του ήταν Joey Andriano. Πρωτοπαλίκαρο της Μαφίας στη Νέα Υόρκη. Ένοπλες ληστείες, εκβιασμοί, φόνοι, ναρκωτικά. Χαμήλωσε αργά την εφημερίδα και αφού με κοίταξε με μισό μάτι, προτού προλάβει να αναφωνήσει «Τι στο που…?», είχα ήδη βγάλει έξω το 10mm Glock μου, εξοπλισμένο με σιγαστήρα, του είχα καρφώσει μια σφαίρα στο μέτωπο, τινάζοντας του τα μυαλά στον αέρα και δίνοντας μια κόκκινη πινελιά στο γκρίζο τοίχο από πίσω του. Μέσα από τον πανικό που επικράτησε στη συνέχεια, πέρασα ανάμεσα από τον κόσμο, χωρίς κανένας να με κοιτάξει. Πάντα έτσι γινόταν. Όταν ανέβαινα στη σκηνή, δεν περνούσα απαρατήρητος. Όταν κατέβαινα, δεν μου έδινε κανείς σημασία…

Advertisements

~ by Gimmick on June 2, 2011.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: