Four Seasons…

•September 8, 2009 • Leave a Comment

Cigarette_by_Dolore

Το τσιγάρο καθόταν αναμμένο στο τασάκι, περιμένοντας μια τελευταία ρουφηξιά να το στείλει στην αιωνιότητα της στάχτης. Το αεράκι που έπνεε, γεμάτο από μια γλυκιά γεύση, θύμιζε παρελθόν, αφορίζοντας έτσι κάθε σκέψη για το παρόν. Το χάραμα έκανε την εμφάνιση του και οι ηλιαχτίδες άπλωναν τα χρυσοκέντητα νύχια τους προσπαθώντας να γαντζωθούν από τα μοβ κύματα της θάλασσας, η οποία φαινόταν ότι είχε ξυπνήσει άκεφη.

Μόνος απέναντι στον κόσμο που ξυπνούσε, ανασκάλευα μνήμες που είχαν πέσει σε χειμερία νάρκη εξαιτίας του κρύου που διαπερνούσε τα κόκαλα μου, φτάνοντας μέχρι την καρδιά μου, διατηρώντας τα συναισθήματα μου κατεψυγμένα. Ανήμπορος να αντιδράσω ακόμα και με μια απλή κίνηση των ματιών, αναρωτιόμουν πως έφτασα σε αυτό το σημείο. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα, χωρίς καμία προειδοποίηση. Τα είχα όλα και τώρα δεν έχω τίποτα. Μόνο εγώ, παρέα με ένα τσιγάρο που σιγόκαιγε δίνοντας το σιωπηρό εναρκτήριο λάκτισμα για το τέλος αυτής της διαδρομής.

Νωχελικά συναισθήματα χωρίς κανέναν απολύτως αποδέκτη έπνεαν στην ατμόσφαιρα, ενώ ο ήλιος άπλωνε ικετευτικά τις αχτίδες του προς το μέρος μου σε μια προσπάθεια να ζεστάνει την παγωμένη κυψέλη της καρδιάς μου και να υγροποιήσει τα συναισθήματα που είχαν διατηρηθεί μέσα σε αυτήν, στέλνοντας τα πίσω στη γενέτειρα τους, εκεί από όπου ξεκίνησαν, πίσω στη γη, στο χώμα.

Μεσημέρι και το τσιγάρο συνεχίζει να καίει, αρνούμενο πεισματικά να σβήσει και να τελειώσει αυτό το σύντομο ταξίδι του. Η ζέστη είναι πλέον αισθητή και με αναγκάζει να βγάλω το πανωφόρι μου. Δε με απαλλάσσει όμως από το βάρος που έχω μέσα μου. Αυτή τη πίκρα που μου ξεσκίζει την καρδιά, με μαχαιριές βαθιές, που φτάνουν μέχρι τα πιο απόκρυφα σημεία του εσωτερικού μου κόσμου, διαλύοντας το εγώ μου και αφήνοντας με γυμνό, ένα κουφάρι άδειο, κενό. Ούτε ο πιο ζεστός ήλιος δε θα μπορούσε να διώξει αυτό το συναίσθημα.

Η θάλασσα έχει ηρεμήσει, αφού διαπίστωσε ότι ο πρωινός θυμός της δεν είχε κανένα απολύτως αποτέλεσμα και τώρα προσπαθεί να με καλοπιάσει να μπω μέσα της, να συνάψουμε σχέσεις και να κάνουμε έρωτα. Αυτόν τον πρωτόγονο και αρχέγονο έρωτα μεταξύ του ανθρώπου και της φύσης. Ο ήλιος συνεχίζει το σιωπηλό και θερμό έργο του δημιουργώντας σταγονίδια ιδρώτα στο μέτωπο μου. Το τσιγάρο, ακόμα αναμμένο, να περιμένει στο τασάκι λες και έχει σταματήσει ο χρόνος. Αποφασίζω να κάνω τη χάρη της θάλασσας. Βγάζω τα ρούχα μου και βουτάω. Η αφρισμένη επιφάνεια της με αγκαλιάζει, σχηματίζοντας ερωτικές φυσαλίδες πάνω στο σώμα μου. Είναι κρύα αλλά και τόσο ζεστή ταυτόχρονα. Στέκομαι ακίνητος, αγγίζοντας τον πυθμένα και τότε το ακούω. Το απόλυτο τίποτα. Μόνο ένα ανεπαίσθητο βουητό στα αυτιά μου. Αιωρούμαι και ακούω τη θάλασσα να μου ψιθυρίζει το πόσο ευχαριστημένη είναι από το ερωτικό μας παιχνίδι. Προς στιγμήν νιώθω μια απερίγραπτη ευτυχία, όμως η έλλειψη οξυγόνου μου υπενθυμίζει ότι πρέπει να ανέβω στην επιφάνεια.

Γνωρίζοντας ότι έχω ικανοποιήσει αρκετά τη γαλάζια κυρία, βγαίνω από τη θάλασσα και κατευθύνομαι προς το σπίτι. Μαύρα σύννεφα με κοιτάνε απειλητικά και η βροχή έρχεται σαν επακόλουθο του παιχνιδιού μου με τη γυναίκα του ουρανού. Προσβλητική αλλά και τόσο καθαρτική, η βροχή, πέφτει πάνω στο σώμα μου προσπαθώντας να ξεπλύνει όλες τις αόριστες αμαρτίες που έχουν ξεπηδήσει από το μυαλό και την καρδιά μου. Είναι παράξενο το πόσο γρήγορα αλλάζει ο καιρός. Χωρίς καμιά προειδοποίηση. Το κρύο έχει πάρει τη θέση της ζέστης. Ντύνομαι γρήγορα και κάθομαι δίπλα στο φίλο μου που εξακολουθεί να αντιστέκεται στη λήθη και το χρόνο. Το τσιγάρο βρίσκεται εκεί να σιγοκαίει.

Η βροχή πέφτει αδιάκοπα. Πλέον μόνο ο ήχος της την κάνει αντιληπτή καθώς κρύβεται πίσω από το σκοτεινό πέπλο της νύχτας. Στο καβγαδάκι που ξεκίνησε ο ουρανός, συμμετέχει τώρα και η θάλασσα, αφρισμένη και φουρτουνιασμένη. Κοιτάω δίπλα μου και βλέπω το τσιγάρο να τρεμοπαίζει πάνω στο τασάκι. Η στάχτη έχει εξαφανιστεί, το ίδιο και η φλόγα. Έσβησε η ζωή του. Και τι ζωή! Τέσσερις ολόκληρες εποχές. Χειμώνας, Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο. Ένας φαύλος κύκλος. Ένα τσιγάρο σβήνει, ένα καινούριο θα ανάψει. Κλείνω τα μάτια μου ως ένδειξη πένθους και ελπίζω το αύριο να μην έρθει ποτέ.

Advertisements

Death Sequence…

•August 31, 2009 • Leave a Comment

Coma_by_BST_Art

Άνοιξα ξαφνικά τα μάτια μου. Θα ορκιζόμουν ότι άκουσα το μηχάνημα υποστήριξης της αναπνοής να σταματάει τη λειτουργία του. Κάτω από άλλες συνθήκες αυτό θα ήταν μοιραίο. Όμως τώρα…. Βασίλευε απέραντη γαλήνη. Ένα φως τόσο ζεστό και μια γυναικεία φωνή με καλούσε κοντά της. Ένα χέρι μου έδειχνε το δρόμο. (το κεφάλι μου πάει να σπάσει). Ξαφνικά διακρίνω τη γυναικεία σιλουέτα. Μου είναι σίγουρα γνωστή. Νιώθω παραμορφωμένος. Δεν μπορώ να καταλάβω που βρίσκομαι, αλλά ξέρω πολύ καλά που θα καταλήξω. Εκεί ίσως να είναι καλύτερα.

Το ολόλευκο γυναικείο χέρι πλησιάζει κοντά μου. Το φως δυναμώνει και νιώθω τη ζεστασιά του να σιγοκαίει τα κόκαλα μου. Απλώνω το χέρι μου για να αγγίξω τη γυναίκα. Τότε ακριβώς, θαρρείς και βρίσκομαι καταμεσής μιας εκκλησιαστικής χορωδίας, αρχίζουν να με κατακλύζουν πολλές και γνωστές φωνές. (Χριστέ μου, το κεφάλι μου). Σαν από παλιά ασπρόμαυρη ταινία, εμφανίζονται γύρω μου όλοι, φίλοι, γνωστοί και μη. Θα ορκιζόμουν ότι τα μάτια τους είναι κατακόκκινα. Ξαφνικά, όλες οι φωνές ενώνονται σε μία λέγοντας ακριβώς την ίδια φράση: «Μη προχωράς, είναι το τέλος». Σταματάω και ακούω τα λόγια μου να φεύγουν αργά και μακρόσυρτα από το στόμα μου: «Νομίζεις πως δεν το γνωρίζω?».

Σκοτάδι. Πετάγομαι όρθιος από το κρεβάτι με δάκρυα να αυλακώνουν το πρόσωπο μου. Αν αυτό που βίωσα ήταν ο θάνατος, ήταν μετουσιωμένος σε γυναίκα και μάλιστα κούκλα.

Και πάλι δεν γνωρίζω που βρίσκομαι. Αλλά μοιάζει με νοσοκομείο. Βλέπω το μηχάνημα υποστήριξης της αναπνοής. Λειτουργεί. Ξαπλώνω στο μαξιλάρι. Νιώθω ακόμα το κενό στον κρόταφο μου. Μια τρύπα. Κλείνω τα μάτια μου και μου έρχονται όλα στο μυαλό μου. Τα βλέπω όλα ζωντανά. Το πώς κόλλησα το όπλο στο κεφάλι μου. Πώς τράβηξα τη σκανδάλη….ΜΠΑΜ…..Κενό….Μένεις να κοιτάζεις το ταβάνι και να μετράς τις τελευταίες σου ανάσες. Ίσως η μοναδική φορά που αντιλαμβάνεσαι τη σημασία του να μετράς.

Και τώρα βρίσκομαι εδώ. Ζωντανός. Πώς τα κατάφερα έτσι? Βλέπω πως με κοιτάζουν όλοι στο νοσοκομείο. Έχω τη στάμπα του αυτόχειρα. Ή τουλάχιστον του παραλίγο αυτόχειρα. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζεις πότε είσαι ανάξιος των περιστάσεων, πότε δεν έχεις να δώσεις, πότε έχεις φτάσεις στα όρια ώστε να δώσεις ένα τέλος. Να κάνεις και εσύ τον κόσμο να γυρίζει, με κινητήριους μοχλούς το καλό και το κακό. Το παρελθόν βρίσκεται πίσω μας και όμως μας καταδιώκει πάντα. Το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμα και όμως το σκεφτόμαστε συνέχεια. Και φτάνουμε να μην ζούμε το παρόν. Και φτάνουμε στο σημείο που βρίσκομαι τώρα. Σε αυτό ακριβώς το κρεβάτι.

Ξαφνικά, η πόρτα του δωματίου ανοίγει. Δεν μπορώ να καταλάβω ποιος είναι. Όμως νιώθω το ίδιο φως και την ίδια γυναικεία παρουσία του ονείρου μου. Τότε έσκασε στο μυαλό μου σαν φωτοβολίδα. Είναι ο θάνατος. Επέστρεψε. Ανοίγω τα μάτια μου με λαχτάρα αλλά και με φόβο. Μπροστά μου δεν βρίσκεται η γυναίκα που περίμενα να δω. Είναι κάτι άλλο, αποτρόπαιο. Το μηχάνημα υποστήριξης της αναπνοής σταματάει. Όχι τώρα! Δε θέλω να πεθάνω!!

Πετάγομαι ιδρωμένος από το κρεβάτι. Βρίσκομαι στο δωμάτιο μου. Μένω να κοιτάζω το ρολόι να αναβοσβήνει σαν άγρυπνος φρουρός των ονείρων μου. Είναι 6 το πρωί. Δίπλα μου η κοπέλα μου κοιμάται γαλήνια. Τα καστανόξανθα μαλλιά της, το βελούδινο δέρμα της, το σώμα της, η κοφτή της ανάσα…. Έτσι νιώθει κάποιος μετά την πρώτη φορά? Μα, για περίμενε λίγο….. Τώρα που ξαναβλέπω την κοπέλα μου… Κάτι οικείο μου θυμίζει, κάτι πολύ άμεσο…. Κάποια από το όνειρο….. Ανάθεμα…

Bench-Mark…

•August 24, 2009 • Leave a Comment

schizophrenia

«Καμιά φορά, για να βρεις τον εαυτό σου, πρέπει να φύγεις μακριά από αυτόν».

Γ. Χ.

Καθισμένος σε ένα παγκάκι, με βλέμμα απλανές να χαζεύω τα παιχνίδια που κάνουν οι ηλιαχτίδες ανάμεσα στα πλατανόφυλλα. Με στόμα να χάσκει ανοιχτό, έτοιμο να καταπιεί αμάσητα όλα τα αναπάντητα ερωτήματα που βασανίζουν το ατελές αυτό σύμπαν. Με βλέφαρα βαριά, έτοιμα να κλείσουν και μαζί με αυτά το τελευταίο κεφάλαιο της νιότης, χαραγμένο πάνω στο ξεφτισμένο παγκάκι με σουγιά. Τα φάρμακα είχαν αρχίσει να δρουν από ώρα. Μόνος δεν ήμουνα ποτέ. Ακόμα και αυτή τη στιγμή που το ηλιοβασίλεμα εισέβαλε βίαια στο βάθος των κερατοειδών μου, γεμίζοντας με μοβ πιτσιλιές κάθε εικόνα που είχα μπροστά μου. Ακόμα και τώρα είχα παρέα. Δίπλα μου καθόταν ο Φιλ.

Με τον Φιλ γνωριστήκαμε αρκετά αργά. Γύρω στην ηλικία των 23. Παρόλα  αυτά γίναμε αμέσως αχώριστοι φίλοι. Ήταν σαν ο μεγάλος αδελφός που δεν είχα ποτέ. Για ότι πρόβλημα είχα, με συμβούλευε και με προστάτευε. Και το πιο σημαντικό. Δεν με άφηνε ποτέ μόνο. Είχα πάντα παρέα. «Εσύ και εγώ είμαστε ένα». Αυτά τα λόγια θα ηχούν για πάντα στα αυτιά μου, όπως το πρώτο κλάμα που βγάζεις μόλις γεννηθείς θέλοντας να κάνεις αισθητή την παρουσία σου ή απλά, επειδή κάθε έμβρυο διαθέτει μια αρχέτυπη και συμπαντική γνώση του πεπερασμένου αυτού κόσμου.

Είναι πολύ παράξενο το πώς δύο τόσο διαφορετικοί χαρακτήρες κατάφεραν να χτίσουν μια τέτοια σχέση. Ίσως να ισχύει σε αυτή τη περίπτωση ότι τα ετερώνυμα έλκονται.

Ο Φιλ μου έδινε δύναμη, μου συμπαραστεκόταν, μου έδειχνε ότι υπάρχει και κάτι διαφορετικό. Η άλλη πλευρά. Και τώρα θέλουν να τον διώξουν. Δεν καταλαβαίνω γιατί. Δεν τους έχει κάνει τίποτα. Μόνο καλό και βοήθεια έχει προσφέρει. Με τον Φιλ το έχουμε συζητήσει.

Είναι πεπεισμένος ότι δεν θα καταφέρουν να πετύχουν τίποτα. «Εσύ και εγώ είμαστε ένα». Τις τελευταίες μέρες είμαι ή πολύ νευριασμένος ή υποτονικός. Άλλες φορές καταφέρνω να τα συνδυάζω ταυτόχρονα. Είναι σαν να προσπαθείς να σφίξεις στη χούφτα σου μια πέτρα, ενώ το χέρι σου είναι μουδιασμένο. Μόνος δεν ήμουνα ποτέ. Ούτε τώρα που νιώθω την καρδιά μου να σφίγγεται από τη μέγκενη του παρόντος. Προσπαθώ να κρατήσω τις ισορροπίες σαν ερασιτέχνης ζογκλέρ που γνωρίζει ότι αργά ή γρήγορα θα κουραστεί και οι μπάλες θα του πέσουν. Κλείνω τα μάτια μου για μια στιγμή.Στα δευτερόλεπτα που περνούν, αφήνω το αεράκι να εμφυσήσει την ζωτική του πνοή σε κάθε πόρο του προσώπου μου. Παίρνω βαθιά ανάσα και σηκώνομαι όρθιος.

Σχιζοειδής προσωπικότητα είπαν οι γιατροί. Πόσο λάθος κάνουν! Εγώ ξέρω. Δεν θα είμαι ποτέ πια μόνος. Δίπλα μου θα κάθεται ο Φιλ, σε κάθε παγκάκι. Ξαφνικά μου έρχονται στο μυαλό εκείνα τα λόγια. «Εσύ και εγώ είμαστε ένα». Ένα αχνό χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπο μου. Προορισμός μου, το ηλιοβασίλεμα.

Dark Ego…

•August 17, 2009 • Leave a Comment

ARHGfhg_A_GHOST_by_fresh4u

Μπορεί πολύ εύστοχα να αναρωτηθεί κάποιος τι είναι το Σκοτεινό Εγώ. Μήπως είναι κάποια πιασάρικη έκφραση με απώτερο στόχο τη δημιουργία εντυπώσεων? Μήπως είναι κάτι εντελώς αόριστο, που το αφήνουμε να αιωρείται σαν κάτι που υπάρχει και που δεν υφίσταται ταυτόχρονα? Η απάντηση είναι, τίποτα από όλα αυτά.

Το Σκοτεινό Εγώ αποτελεί μέρος του εαυτού μας. Είναι κάτι που το έχουμε όλοι μας. Είναι η αφρόκρεμα του υποσυνείδητου. Το παραθείο της λογικής. Όταν «συλλαμβάνεις» κάποιον να μιλάει στον ίδιο του τον εαυτό, κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους, προσπαθώντας να κρατήσει μακριά τον ασφυκτικό κλοιό της παράνοιας που τον απειλεί, αυτός έρχεται σε επαφή με το Σκοτεινό Εγώ του. Όταν περπατάς σε έναν κατάμεστο από κόσμο δρόμο, χωρίς να δίνεις σημασία σε όλα αυτά τα πρόσωπα που σε προσπερνούν επιδεικτικά, χωρίς να δίνεις περιθώρια στην ακοή σου να συλλάβει όλους αυτούς τους ήχους που σε περικυκλώνουν, χωρίς να ανοιγοκλείσεις τα βλέφαρα σου, τότε είσαι σε ανοιχτή γραμμή με το Σκοτεινό Εγώ. Σκοτεινό Εγώ έχει όποιος έχει εγώ. Και όποιος πει «εγώ δεν έχω», αυτοαναιρείται την ίδια ακριβώς στιγμή.

Όλοι έχουμε έρθει σε επαφή με το σκοτεινό μας εγώ. Υπάρχουν άνθρωποι που το επιδιώκουν, καθώς η επικοινωνία αυτή σου δίνει πρόσβαση σε έναν κόσμο άοσμο, άγευστο, άχρωμο και χωρίς συναισθήματα. Σε έναν κόσμο που ίσως θα έπρεπε να υπάρχει κάπου, πραγματικός και απτός, για να μπορούμε να τον επισκεπτόμαστε όταν νιώθουμε ότι έχουμε εκφυλιστεί, για να ανακαλύψουμε ξανά εκείνα τα αρχέτυπα κομμάτια του εαυτού μας, που μας ορίζουν και που μας κάνουν αυτό που είμαστε πραγματικά. Αλλά τι είμαστε πραγματικά? Και αν δεν συμφωνούμε με αυτό που είμαστε? Μπορούμε πραγματικά να το αλλάξουμε?

Το Σκοτεινό Εγώ είναι το παρασκήνιο των όσων έχουμε ζήσει ή τουλάχιστον των όσων νομίζουμε ότι έχουμε ζήσει. Είναι η πεμπτουσία της ζωής που δεν κάναμε, είναι οι πιο κρυφές μας επιθυμίες, οι πιο κρυφοί μας πόθοι, οι πιο τρελές μας φοβίες. Και είναι πραγματικότητα. Μήπως τελικά η πραγματική ζωή είναι μια πραγματική ψευδαίσθηση?

Το Σκοτεινό Εγώ σε οδηγεί μέσα από απροσδόκητα μονοπάτια στο σημείο εκείνο που βρίσκεσαι μόνος απέναντι στο πρωτόγονο, πρωτογενές και αγνό άπειρο, που απαρτίζεται από συναισθήματα, εικόνες και μνήμες, δημιουργώντας ένα χωνευτήρι πραγματικότητας, φαντασίας και φαντασίωσης, οδηγώντας τον κάθε έναν από εμάς να σκάμε πάνω σε κύματα εκστασιασμού, ηδονής αλλά και σκύλευσης της ψυχής.

Μια ψυχική εμμονή που πιστεύει ότι η γιατρειά δεν αποτελεί λύση. Ένα όνειρο ή εφιάλτης που περιμένει να γίνει πραγματικότητα. Δύο ξεραμένα χείλη που αναζητούν το σάλιο της ζωής για να υγρανθούν. Μια καρδιά τσακισμένη και πληγωμένη από τα ίδια της τα λάθη που προσπαθεί να καταλάβει αν όντως αγαπάει. Ένα αναμμένο τσιγάρο που αναζητάει τον οργασμό με μια ρουφηξιά. Δύο μάτια κόκκινα και δακρυσμένα που ψάχνουν τρόπο να μην στεγνώσουν ποτέ. Αυτές και άλλες είναι οι εκκωφαντικές μα τόσο σιωπηλές εικόνες που απαρτίζουν το δικό μου Σκοτεινό Εγώ. Είναι το ραγισμένο ψηφιδωτό που τα κομμάτια του εξιστορούνται εδώ.

Ιστορίες χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς συνέχεια. Όπως ακριβώς και το Σκοτεινό Εγώ. Ατέρμονο και ασυνεχές. Ιστορίες που μπορεί να έχει βιώσει ο καθένας, έστω και στο ελάχιστο. Ιστορίες που θα μας οδηγήσουν στον εντοπισμό και στην κατανόηση του Σκοτεινού Εγώ. Ιστορίες που θα μας κάνουν να φωνάξουμε ότι «το Σκοτεινό Εγώ είμαι εγώ».

Και το κυνήγι…ξεκινάει!

Ακρύλικον…

•August 10, 2009 • 1 Comment

dead_end

Χαρά, λύπη, μελαγχολία, γούστα, ανία, ξεφτιλίκια, έρωτες, χωρισμοί, ματιές, κλαυσίγελοι. Συναισθήματα και καταστάσεις σαν κόκκοι άμμου, μέσα στην άμμο. Και δίπλα η θάλασσα. Η ζέστη και η δροσιά συνυπάρχουν και χωρίζονται από έναν αόρατο μανδύα. Και κάπου εκεί, όλοι κάνουν αισθητή την παρουσία τους και όλοι κρύβονται. Όλα επιτρέπονται και τίποτα δεν γίνεται.

Άμμος χρυσή. Θάλασσα ακίνητη και αεικίνητη. Φτηνά τσιγάρα, ακριβός καφές, ευτυχώς τζάμπα ξαπλώστρα. Και γύρω γύρω, γνωστοί και άγνωστοι. Ή μήπως όλοι γνωστοί? Όλοι κομμάτια του εαυτού μας? Νευρωτικές οικογένειες. Μπαμπάς με δύο παιδιά. «Αυτή η ξαπλώστρα είναι δικιά μου!! Εσείς οι δύο στην άλλη!». Νταηλίκι μέχρι θανάτου. Τσαμπουκάς με παιδαγωγικό σκοπό.

Γιαγιάδες που μετά βίας περπατάνε, έρχονται, σε μια προσπάθεια να κάνουν τα τελευταία μπάνια τους. Άλλωστε, σε λίγα χρόνια, η μόνη επαφή τους με το υγρό στοιχείο, θα μοιράζεται με τις ρίζες των δέντρων.

Παραδίπλα Νιγηριανοί, Λιβεριανοί και λοιποί Αφρικανοί. Γυαλιά ηλίου, DVD, χαϊμαλιά. Μαζεύονται όλοι και συζητάνε. Multicultural καταστάσεις. Ένα μείγμα αφρικανικών διαλέκτων μαζί με αγγλικά. Η μόνη λέξη που καταλαβαίνω: Police… Άνθρωποι κυνηγημένοι από τη μοίρα, ήρθαν σε μια χώρα που ξέρει καλά να κυνηγάει.

Τριγύρω Σέρβοι, Βούλγαροι, Ρώσοι. Βαλκανιζατέρ. Tourist among tourists. Έτσι νιώθω. Δεν πειράζει. Αδέρφια είμαστε όλοι και ας μην γνωριζόμαστε.

Παντού κορμιά, μαυρισμένα, «χτισμένα», ξυρισμένα, αγαλματένια. Και όλες γκρινιάζουν, το χειμώνα και σπεύδουν να κάνουν δίαιτα!! Στρίνγκ και βραζιλιάνικα μαγιώ σε καθημερινή διάταξη. Πλέον δεν υπάρχουν ταμπού. Δες τον κώλο μου και ψόφα από το κακό σου!!

Lady Gaga και Katie Perry, δονούν τα ηχεία, το φετινό καλοκαίρι. I kissed a girl και Just dance… Η μουσική μαστροπεία συνεχίζεται. Η Ελλάδα ρίχνει απανωτούς οργασμούς με τα υβρίδια της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας.

Αν είσαι τριαντάρης, έχεις χάσει το παιχνίδι. Οι συνομήλικες σου, είναι ή εξαφανισμένες ή πιασμένες. Ο τόπος έχει κατακλειστεί από δεκαεξάχρονα πιπίνια, χωρίς αναστολές, μετατρέποντας το κλίμα σε κόλαση του Δάντη. Και οι χειροπέδες σε περιμένουν στη γωνία.

Greek summer. Καλύτερα από την Χαλκιδική δεν έχει. Ούτε χειρότερα. Τι θα κάνουμε και αυτό το καλοκαίρι? Για να παραφράσω τους Pinky and the Brain: “The same thing we do every summer…Try to take over the world!!”

Hello world!

•August 10, 2009 • Leave a Comment

Entering…..the thoughts!!